Τους τελευταίους μήνες έγινε πολύ συζήτηση σε σχέση με το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Ως γνωστόν, διατυπώθηκαν από πολλούς αμφιβολίες αναφορικά με την επιστημονική εγκυρότητα ορισμένων στοιχείων του βιβλίου και η επιστημονική κοινότητα χωρίστηκε στα δυο.
Όταν μιλάμε για Ιστορία, γνωρίζουμε εξ αρχής την «ιδιόμορφη» φύση της. Όπως έγραψε ο κ. Γ. Π. Μαλούχος στην «Καθημερινή» της 30.10.2007 «στις κοινωνικές επιστήμες η αποδειξιμότητα δεν έχει την απολυτότητα του πειράματος των φυσικών επιστημών και ειδικά σε πεδία, όπως αυτό, όπου πρόκειται όχι για τεκμηρίωση αλλά για κρίση». Άρα εκ των πραγμάτων, εφόσον επεισέρχεται η προσωπική κρίση και προσέγγιση εξ αντικειμένου θα υπάρχουν αντίθετες απόψεις. Κατά αυτήν την έννοια, και παρότι διαφωνώ σε πολλά απ’ όσα υποστηρίζει η συγγραφική ομάδα του αποσυρθέντος εγχειριδίου, θεωρώ την στάση της πρώην υπουργού εξαιρετικά υπεύθυνη. Όταν υπάρχουν έντονες αντιδράσεις για ένα σχολικό βιβλίο πρέπει να ακολουθηθεί η θεσμική οδός: να υπάρξει, δηλαδή, επαναξιολόγηση του, να γίνουν τυχόν αλλαγές στα σημεία που υπάρχουν ενστάσεις και –ως έσχατη λύση (αν οι διορθώσεις δεν κριθούν ικανοποιητικές από την πλειονότητα της επιστημονικής κοινότητας)– να αποσυρθεί.
Ως εκ τούτου, ίσως να ήταν κάπως βιαστική η απόφαση απόσυρσης ενός βιβλίου που (υποτίθεται ότι) «διορθώθηκε», αλλά δε το είδαμε ποτέ. Ίσως, πάλι, ένα βιβλίο για το οποίο τόση συζήτηση έχει γίνει να πρέπει να γραφεί απ’ την αρχή και με τρόπο που θα διασφαλίζει τουλάχιστον την επιστημονική τεκμηρίωση των όσων περιλαμβάνει.
Δ. Τζ.
