Ντόπινγκ και Κοινωνία

Για «σοκαρισμένη» και «έκπληκτη» κοινή γνώμη έκαναν λόγο τα ρεπορτάζ των πρώτων ωρών μετά την αποκάλυψη ότι 11 από τους 14 αθλητές της εθνικής μας ομάδας άρσης βαρών βρέθηκαν να έχουν κάνει χρήση αναβολικών σε έλεγχο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Καταπολέμησης Ντόπινγκ (WADA). Προς τι όμως το σοκ και η έκπληξη; Δεν έχουν περάσει παρά λίγα χρόνια από τη στιγμή που ο αθλητής της άρσης βαρών κ. Λεωνίδας Σαμπάνης βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, χάνοντας έτσι το αργυρό μετάλλιο. Στην ίδια διοργάνωση, πολλά ειπώθηκαν και για την άρνηση των αθλητών του στίβου κ. Κώστα Κεντέρη και κ. Κατερίνας Θάνου να περάσουν από έλεγχο αντιντόπινγκ, οδηγώντας τη WADA στην απόφαση να τους αποκλείσει από τους αγώνες.

Ωστόσο, αν και η κοινή γνώμη δεν είναι –όπως υποστηρίζουν ορισμένοι δημοσιογράφοι– σοκαρισμένη, αλλά μάλλον υποψιασμένη, πρέπει να προβληματιστούμε από τις διαστάσεις του θέματος. Διότι δε βρέθηκαν να έχουν κάνει χρήση παράνομων ουσιών ένας ή δύο αθλητές, αλλά σχεδόν το σύνολο της εθνικής μας ομάδας. Δε μιλάμε δηλαδή για ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για σκάνδαλο, για μια υπόθεση με διαστάσεις όχι μόνο αθλητικές ή πολιτικές, αλλά και κοινωνικές.

Την προηγούμενη Δευτέρα η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» αποκάλυψε ότι 17χρονος που συμμετείχε στους μαθητικούς αγώνες βρέθηκε θετικός σε χρήση απαγορευμένων ουσιών. Από μόνο του αυτό το περιστατικό –που δεν είναι και το μοναδικό– δείχνει κάτι: αν ένας μαθητής παίρνει αναβολικά για να κερδίσει μερικά παραπάνω μόρια για την εισαγωγή του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, φαντάζεται κανείς τι γίνεται στο παγκόσμιο αθλητικό στερέωμα, εκεί που διακυβεύονται τρισεκατομμύρια ευρώ.

Όμως η είδηση αυτή καταδυκνεί και κάτι ακόμα. Δείχνει με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο την νοοτροπία που διακατέχει μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Εν αντιθέσει με τις ρητορείες μας περί «αρχαίου πνεύματος» και «ευ αγωνίζεσθαι», φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει τις διδαχές και τις αξίες των προγόνων μας, τις οποίες δήθεν θέλουμε να μεταδώσουμε στον υπόλοιπο κόσμο: την άμιλλα, το ευ αγωνίζεσθαι, τη χαρά της συμμετοχής. Αυτό ισχύει από τους γονείς που δε διστάζουν να ενθαρρύρουν τα παιδιά τους να κάνουν χρήση παράνομων ουσιών για να «βελτιώσουν» τις επιδόσεις τους, μέχρι και τους πολιτικούς που κάνουν τα πάντα για μερικές παραπάνω ψήφους.

Ό, τι λοιπόν και αν λέμε προς τα έξω οι πράξεις μας δείχνουν ότι δεν πολυπιστεύουμε στη σπουδαιότητα της συμμετοχής. Αντιθέτως αποζητούμε την εύκολη –και την με οποιοδήποτε τρόπο– επιτυχία, υιοθετώντας όλο και περισσότερο το αμερικάνικο δόγμα που λέει «ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος τίποτα»…

Δ. Τζ.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Θάρρος» στις 13.04.2008

Το διακύβευμα των φοιτητικών εκλογών

Η εικόνα των τελευταίων ημερών στα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας θυμίζει κάτι από club. Στον κεντρικό διάδρομο όλων σχεδόν των ΑΕΙ η μουσική παίζει στη διαπασών και οι εκπρόσωποι των κομμάτων μοιράζουν ποτά στους παρευρισκόμενους. Μάλιστα, τα μέλη των παρατάξεων φροντίζουν με κάθε τρόπο να δείχνουν αυτές τις μέρες το ενδιαφέρον τους για τους φοιτητές και να τους «υπενθυμίζουν» τις πολύτιμες υπηρεσίες που τους προσέφεραν κατά τη διάρκεια του εξαμήνου: είτε μέσω τηλεφωνημάτων και γραπτών μηνυμάτων, είτε μέσω εκδηλώσεων σε club ή νυκτερινά κέντρα. Φυσικά η εικόνα αυτή έχει μια λογική εξήγηση. Σωστά μαντέψατε! Την προσεχή Τετάρτη διεξάγονται οι φοιτητικές εκλογές και κομματικοί φορείς κάνουν κυριολεκτικά τα πάντα για να κερδίσουν ψήφους και εντυπώσεις.

Την ώρα που στα κομματικά επιτελεία περισσεύει η αγωνία για την τελική έκβαση της μάχης, οι φοιτητές καλούνται να προβληματιστούν και να αναζητήσουν το διακύβευμα της όλης διαδικασίας. Ποιες σκοπιμότητες κρύβονται πίσω από τη λειτουργία των φοιτητικών παρατάξεων; Και κυρίως για ποιό λόγο πρέπει οι φοιτητές να πάνε να ψηφίσουν;

Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση μοιάζει προφανής. Οι φοιτητικές παρατάξεις είναι όργανα των ίδιων των κομματικών οργανισμών, λογοδοτούν κατευθείαν σε αυτά, κι έχουν ως σκοπό την αύξηση της επιρροής των τελευταίων στην κρίσιμη μάζα των νέων ψηφοφόρων. Οι δε κινήσεις τους πρέπει να ειδωθούν υπό αυτό το πρίσμα: Μέσω της φαινομενικής «διευκόλυνσης» του φοιτητή (διανομή συγγραμμάτων, άμεση ενημέρωση για τα τεκταινόμενα στη σχολή, ειδικές τιμές σε νυκτερινά μαγαζιά κλπ.) προσπαθούν να σφυρηλατήσουν μια σχέση εμπιστοσύνης μαζί του, σχέση η οποία θα μετουσιωθεί σε ψήφο στις επερχόμενες φοιτητικές εκλογές.

Αν όμως τα οφέλη των παρατάξεων από τη διαδικασία των εκλογών είναι προφανή και απολύτως κατανοητά, αναρωτιέται κανείς τι κερδίζει ο μέσος φοιτητής από όλο αυτό το σκηνικό; Ακόμη περισσότερο, για ποιό λόγο θα πρέπει μέσω της ψήφου του να «ισχυροποιήσει» την παρουσία των κομμάτων εντός των πανεπιστημιακών τειχών; Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι φοιτητές φτάνουν στην κάλπη για να «βγάλουν την υποχρέωση». Αισθάνονται υποχρεωμένοι απέναντι στον χ ή τον ψ εκπρόσωπο του τάδε κόμματος, που τους βοήθησε σε ό,τι χρειάστηκαν. Με λίγα λόγια πηγαίνουν με βαριά καρδιά να ψηφίσουν. Δε το κάνουν τόσο για ιδεολογικούς λόγους, όσο για λόγους κοινωνικών σχέσεων.

Το πιο δυσάρεστο, πάντως, είναι ότι αν και βρισκόμαστε τρεις μόλις μέρες προ των εκλογών, παρατηρείται παντελής έλλειψη διαλόγου μεταξύ των φοιτητών. Πολλοί λίγοι ενδιαφέρονται να συζητήσουν για τα πραγματικά προβλήματα του πανεπιστημίου: την αξιολόγηση, την έρευνα, την χρηματοδότηση. Το αυτό ισχύει και για τους εκπροσώπους των φοιτητικών παρατάξεων. Εκλογές δίχως διακύβευμα λοιπόν. Τουλάχιστον για τους φοιτητές…

Δ. Τζ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θάρρος» στις 06.04.2008

Το μήνυμα των νέων

«Η ευκαιρία είναι μοναδική, δεν επαναλαμβάνεται και κάθε δισταγμός σημαίνει καταστροφή. Δεν υπάρχουν περιθώρια για παζαρέματα. Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα» είχε πει κάποτε ο σπουδαίος Γάλλος θεατρικός συγγραφέας Ζαν Ανουίγ. Με αυτήν την –αν μη τι άλλο– βαρύγδουπη φράση υποδέχεται τον επισκέπτη ο διαδικτυακός τόπος των «Τοπικών Συμβουλίων Νέων» (ΤΟ.ΣΥ.Ν). Ενός θεσμού της γενικής γραμματείας Νέας Γενιάς (ανήκει στο υπουργείο Παιδείας), που έχει ως στόχο την κινητοποίηση των Νέων (15-28 ετών), έτσι ώστε «να γίνουν συμμέτοχοι στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων που τους αφορούν».

Οι διαδικασίες για την δημιουργία των ΤΟ.ΣΥ.Ν. ολοκληρώθηκαν, οι εκλογές για την ανάδειξη των εκπροσώπων των νέων πραγματοποιήθηκαν, ωστόσο οι τελευταίοι δεν έδειξαν να συγκινούνται ιδιαίτερα από το όλο εγχείρημα. Αυτό αποδεικνύεται από «την αναιμική έως ισχνή εγγραφή των νέων στα μητρώα των δήμων της Μεσσηνίας» («Θάρρος», 24.04.2008), αλλά και από την αντίστοιχη έλλειψη ενδιαφέροντος σε πολλούς δήμους της Αττικής.

Η μικρή συμμετοχή στα ΤΟ.ΣΥ.Ν. είναι δηλωτική του μικρού ενδιαφέροντος των νέων για τα κοινά και πρέπει να προβληματίσει τους πάντες. Αλλά πρωτίστως πρέπει να απασχολήσει την Πολιτεία, η οποία ήταν αυτή που οργάνωσε κεντρικά το όλο εγχείρημα. Μήπως άραγε δεν διαχειρίστηκε σωστά και δεν ανέδειξε επαρκώς τον νεοσύστατο αυτό θεσμό; Μήπως δεν έδωσε στους νέους την ευκαιρία να αντιληφθούν περί τίνος πρόκειται; Ότι δηλαδή –τουλάχιστον με βάση την προβλεπόμενη διαδικασία– τα Συμβούλια Νέων, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με «γαλάζιους», «πράσινους» ή «κόκκινους»;

Όπως και να ‘χει, η μικρή συμμετοχή των νέων αποτελεί από μόνη της θέση. Αρνούμαι να συμμετάσχω σημαίνει ότι δεν εγκρίνω κάτι, άρα εξ αντιδιαστολής το απορρίπτω. Ωστόσο, αν και εδώ υπάρχει γνώμη, αυτή προβάλλεται με λάθος τρόπο: με τη μη συμμετοχή. Κι αυτό γιατί ο καλύτερος τρόπος να προωθήσεις τις απόψεις και τις ιδέες σου είναι εκ των έσω. Δηλαδή μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες, που εν προκειμένω είναι τα ΤΟ.ΣΥ.Ν.

Αν όμως αυτή η θέση εκφράζεται με λάθος τρόπο, αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να την ακούσουμε. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Η νέα γενιά, όπως δείχνουν και οι σφυγμομετρήσεις που από καιρού εις καιρόν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, σε μεγάλο βαθμό αδιαφορεί για τα κοινά. Διαφωνεί ριζικά με τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, βαριέται τις λαϊκιστικές κραυγές των πολιτικών, πλην όμως –αρνούμενη να συμμετάσχει– δε διεκδικεί την αλλαγή του υφιστάμενου status quo. Διότι η αδιαφορία είναι μεν θέση, ωστόσο δε συμβάλλει στην αλλαγή αυτών που ορίζουμε ως κακώς κείμενα.

Δ. Τζ.

Info: www.tosyn.gr

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θάρρος» στις 02.04.2008